بخش اول: تولد یک شهر (صفویه – قرن ۱۱ ه.ق)
- ۱۰۳۲ ه.ق (۱۶۲۳ م): فرمان تاسیس توسط شاه عباس اول صفوی، با هدف ایجاد مسیر پشتیبانی و انبار هدایا برای نجف اشرف.
- بنیان‌گذار: شیخ بهایی، نابغه عصر صفوی (وزیر اعظم و معمار مشهور).
- طراحی شهری: اولین “باغ‌شهر“ و “شهر شطرنجی“ ایران. خیابان‌های مستقیم، مادی‌های منظم و کوچه پس‌کوچه‌های مهندسی‌شده.
- شاهرگ حیات: حفر قنات زرین‌کمر، تأمین آب شیرین از فواصل دور.
- ریشه نام: “نجف‌آباد“ برگرفته از نذر شاه عباس برای نجف اشرف.
بخش دوم: گذر از کشاورزی به بیداری (قاجار و پهلوی – قرن ۱۳-۱۴ ه.ق)
- دوران قاجار: تبدیل به “انبار غله اصفهان“، شهرت به خاطر باغات انار و بادام.
- صنایع دستی: رونق قالی‌بافی نجف‌آبادی (طرح‌های لچک و ترنج) و چاقوسازی سنتی.
- اوایل پهلوی: آغاز نوین‌سازی و ایجاد اولین کارخانه‌های کوچک.
- ویژگی بارز: شکل‌گیری روحیه مطالبه‌گری و بیداری مذهبی، تبدیل به کانون مبارزه علیه استبداد.
بخش سوم: ایثار، صنعت و علم (پس از انقلاب – از ۱۳۵۷ تا کنون)
- ۱۳۵۷ خورشیدی: پیشگامی در انقلاب اسلامی، شهرت به عنوان یکی از کانون‌های اصلی مبارزات.
- دفاع مقدس: تقدیم بیش از ۲۵۰۰ شهید (از جمله شهید احمد کاظمی) و کسب لقب “پایتخت ایثار و شهادت“.
- تحول صنعتی: تأسیس شهرک‌های صنعتی منتظریه و کاوه، تبدیل به قطب تولید قطعات خودرو و محصولات پلیمری.
- توسعه علمی: تأسیس دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف‌آباد (یکی از بزرگترین دانشگاه‌های کشور)، جذب نخبگان و دانشجویان.
- میراث فرهنگی: حفظ گویش خاص نجف‌آبادی و بناهای تاریخی مانند ارگ شیخ بهایی (هفت برج خارون).
- جایگاه معاصر: شهری پویا در مسیر توسعه علمی، صنعتی و فرهنگی در استان اصفهان.
چشم‌انداز آینده (افق ۱۴۱۰):
- گردشگری: بهره‌برداری از ظرفیت‌های تاریخی و فرهنگی برای جذب توریست.
- توسعه زیرساخت: توسعه خط مترو و کریدورهای حمل‌ونقلی، تقویت جایگاه منطقه‌ای.
- پایداری: تعادل بین سنت و مدرنیته، با تکیه بر علم و پتانسیل‌های بومی.
